A B C D E F G H I K L M N O P R S T U W Z
- Wyroby
WODER E
WODER S

Warstwa zbrojona


– w BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ, warstwa wykonywana na warstwie z MATERIAŁU TERMOIZOLACYJNEGO. Tworzy się ją poprzez zatopienie siatki zbrojącej w świeżo naniesionej na płyty zaprawie klejącej. Do zatapiania siatki należy wykorzystać jedną z zapraw: ATLAS STOPTER K-20, ATLAS ROKER W-20 lub ATLAS HOTER U. Zadaniem warstwy zbrojonej jest ochrona warstwy termoizolacyjnej przed uszkodzeniami mechanicznymi i stworzenie twardego i równego podłoża pod tynk cienkowarstwowy.

Wełna mineralna


– materiał izolacyjny wytwarzany z włókien mineralnych. Wełna kamienna powstaje z bazaltu podczas wytapiania w temperaturze ponad 1400°C. Stopiony bazalt wraz z odpowiednimi dodatkami mineralnymi takimi jak gabro, dolomit lub wapień, poddawany jest procesowi rozwłókniania, w efekcie czego powstają włókna kamienne, do których dodawane jest lepiszcze. Wełnę szklaną uzyskuje się topiąc piasek kwarcowy i stłuczkę szklaną w temperaturze około 1000°C Wełnę mineralną charakteryzuje bardzo dobra izolacyjność cieplna (współczynnik przenikania ciepła 0,031 – 0,045 W/mk), dobra izolacyjność akustyczna, niepalność (wełna topi się w temperaturze powyżej 1000°C, ale nie pali się) i paroprzepuszczalność (dzięki porowatej strukturze). Wełna mineralna znajduje zastosowanie w BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ ścian zewnętrznych budynków, np. ATLAS ROKER. Do prac ociepleniowych stosuje się PŁYTY TYPU “S” o nieuporządkowanej strukturze włókien lub o strukturze uporządkowanej – LAMELOWA WEŁNA MINERALNA.

Wiatroizolacja


- warstwa folii umieszczania na krokwiach mająca na celu odprowadzenie wilgoci z konstrukcji dachu przy jednoczesnym zabezpieczeniu go przed wodą mogącą przedostać się przez nieszczelności pokrycia dachowego lub podwiewany śnieg bądź deszcz. W przypadku stosowania folii o niskiej paroprzepuszczalności konieczne jest pozostawienie szczeliny wentylacyjnej pomiędzy termoizolacją a folią.

Wiązania proces


– proces, w którym zaprawa uzyskuje wytrzymałość kohezyjną, a przez to fizyczne i chemiczne właściwości złącza. Proces ten może zachodzić poprzez zmiany fizyczne (uwodnienie, ochładzanie, żelowanie, odparowanie) i/lub reakcje chemiczne (polimeryzacja, sieciowanie, utwardzanie).

Włókna polipropylenowe


– włókna cięte dodawane do masy w celu poprawy parametrów wytrzymałościowych i zapobieganiu tworzenia się mikropęknięć skurczowych w świeżym betonie. Stosuje się je zwłaszcza w budownictwie drogowym, hydrotechnicznym i przemysłowym. W budownictwie mieszkaniowym stanowią one dodatek do gotowych zapraw oraz do mas samopoziomujących, np. ATLAS TERPLAN R

Woda zarobowa


– woda, którą dodaje się do suchej mieszanki, w celu otrzymania masy cementowej lub gipsowej. Woda zarobowa inicjuje proces wiązania. Jeśli produkt wymaga zastosowania wody zarobowej, jej ilość powinna być podana przez producenta na opakowaniu produktu. Należy koniecznie stosować się do danych podanych przez producenta, w przeciwnym wypadku zaprawa po wyschnięciu nie uzyska zakładanej wytrzymałości, a problemy mogą wystąpić już w trakcie wykonywania prac. Należy pamiętać również, że suchą mieszankę wsypuje się do wody, a nie odwrotnie.

Wodochłonność


– parametr materiałów budowlanych określony za pomocą współczynnika wodochłonności “W”. Określa on w kg/m2 powierzchni materiału pobór wody w pierwszej godzinie nawilżania. Dla materiałów niechłonnych w<0,5, dla materiałów chłonnych w<2,0, dla materiałów nieprzepuszczalnych w<0,1. Parametr ten jest związany pośrednio z mrozoodpornością i izolacyjnością cieplną. Materiał nasiąkliwy dla wody jest mniej odporny na działanie mrozu, a jego izolacyjność cieplna zdecydowanie się pogarsza.

Wodoodporność


– właściwość wbudowanego materiału, informująca o jego odporności na długotrwały kontakt z wodą, z zachowaniem odpowiedniej wytrzymałości oraz innych właściwości niezbędnych do użytkowania.

Wodoszczelność


– właściwość wbudowanego materiału, informująca, że jest on nieprzenikliwy dla wody podczas normalnego użytkowania.

Współczynnik dyfuzji pary wodnej δ


– liczbowo jest on równy masie pary wodnej, która na skutek dyfuzji w czasie 1 godziny przedostała się przez 1m2 materiału o grubości 1m, gdy po obu stronach tego materiału różnica ciśnień wynosiła 1hPa. Dla porównania przybliżone wartości dla niektórych materiałów budowlanych wynoszą nastąpująco: żelbet δ=30·10-4 [g/m·h·hPa], tynk cementowy 45·10-4, styropian 12·10-4, wełna mineralna 480·10-4, mur ceglany 105·10-4, beton komórkowy 225·10-4

Współczynnik przenikania ciepła U


- (dawniej k) [W/m2·K]- określa stratę ciepła, które w czasie 1 sekundy przepływa przez 1m2 przegrody, jeśli różnica temperatury po obu jej stronach wynosi 1°C. Współczynnik ten wykorzystuje się przy określaniu sposobu izolacji termicznej budynku. Wartości współczynnika U, a co za tym idzie spełnienie wymagań ochrony cieplnej dla różnego rodzaju budynków, określone są w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przykładowe wartości maksymalne współczynnika U: 0,3 - dla budynków jednorodzinnych o ścianach wielowarstwowych z izolacją o współczynniku “λ” mniejszym lub równym 0,4; 0,5 - dla pozostałych budynków jednorodzinnych Generalnie: im mniejsza wartość współczynnika U, tym większa izolacyjność termiczna ściany. Obliczeniowo U jest równe odwrotności sumy oporów cieplnych “R” materiałów, z których ściana jest zbudowana. R=d/λ, gdzie “d” jest grubością warstwy materiału.

Współczynnik przewodnosci cieplnej materiału "λ"


- [W/m·K] – charakteryzuje on dany materiał pod względem jego przewodności cieplnej. Liczbowo jest on równy ilości ciepła [W] przenikającej w sposób ustalony w ciągu godziny przez 1m2 płaskiej przegrody, wykonanej z badanego materiału o grubości 1m, przy niezmiennej różnicy temperatur po obu stronach wynoszącej 1K. Współczynnik ten zależy m.in. od GĘSTOŚCI materiału – materiały o większej gęstości lepiej przewodzą ciepło, POROWATOŚCI – z dwóch materiałów o tej samej gęstości, lepszym izolatorem będzie materiał o mniejszych porach, WILGOTNOŚCI – obecność wilgoci pogarsza termoizolacyjność materiału. Im wartość współczynnika jest wyższa, tym gorsza jest izolacyjność wyrobu.

Wykwity


– są to białe osady soli (np. węglanu wapnia CaCO3 lub siarczanu wapnia CaSO4) powstające na powierzchni wysychających zapraw tynkarskich lub murarskich. W zależności od grubości tych osadów możemy mówić o wyciekach wapiennych lub nalotach wapiennych. Sole powodujące wykwity są powszechnie obecne w cegłach, zaprawach i gruncie. Za powstawanie wykwitów odpowiedzialne jest wapno, które znajduje się w wymienionych wyżej elementach. Schemat powstawania wykwitów jest następujący. W procesie hydratacji faz krzemianowych cementu (alitu i belitu) lub zawartych w cemencie niewielkich ilości wolnego wapna, powstaje wodorotlenek wapnia Ca(OH)2. Jony Ca2+ i OH- wraz z wilgocią transportowane są kapilarnie na powierzchnię. Odparowanie roztworu wodorotlenku prowadzi do powstania białego osadu Ca(OH)2 – portlandytu. Następnie, na powierzchni wysychającej zaprawy, w kontakcie z zawartym w atmosferze dwutlenkiem węgla (CO2) zachodzi proces karbonizacji Ca(OH)2 do węglanu wapnia – CaCO3 Powstawaniu tego typu wykwitów (tzw. pierwotnych) sprzyja dodanie do zaprawy zbyt dużej ilości wody zarobowej, niedostateczne wymieszanie zaprawy, duża dostępność wodorotlenku wapniowego lub niski stosunek zaczynu cementowego do piasku (powodujący dużą porowatość i przepuszczalność). Wykwity wtórne powstają wówczas, gdy do zaprawy przenika woda z opadów atmosferycznych lub w wyniku kondensatu dyfuzyjnego. Sprzyja im duża porowatość i przepuszczalność konstrukcji, spękania zaprawy lub nieprawidłowo wykonane spoiny. Dalsze działanie dwutlenku węgla (w ciągu następnych lat) powoduje wietrzenie wykwitów – trudno rozpuszczalny węglan wapnia zamienia się łatwo rozpuszczalny wodorowęglan wapnia. Umożliwia to usunięcie wykwitów np. poprzez częste mycie wodą lub odpowiednio rozcieńczonym kwasem i dopiero później wodą. Wykwity z punktu widzenia konstrukcyjnego nie powodują uszkodzeń. Celem zmniejszenia ryzyka występowania wykwitów, w ZAPRAWIE MURARSKIEJ DO KLINKIEU ATLAS stosuje się dodatek TRASU.

wylewanie podkładów podłogowych


cementowych - ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10
anhydrytowych - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200
maszynowo - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN R
ręcznie - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10
metodą tradycyjną - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS
samopoziomujących - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R
zespolonych z podłożem - ATLAS SAM 100 ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN N ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS ATLAS TEN-10
na warstwie oddzielającej - ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 ATLAS TERPLAN R POSADZKA CEMENTOWA ATLAS
pływających - ATLAS SAM 150 ATLAS SAM 200 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS

wylewanie posadzek


wewnątrz budynków - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS
na zewnątrz budynków - ATLAS TEN-10 POSADZKA CEMENTOWA ATLAS

Wyprawa tynkarska


– element wykończeniowy muru chroniący go przed uszkodzeniami i wpływem warunków atmosferycznych. Tradycyjne wyprawy tynkarskie wykonuje się dwuwarstwowo lub trójwarstwowo osiągając tynk kategorii I, II, III. Do tego typu wypraw można zastosować ZAPRAWĘ TYNKARSKĄ ATLAS, DROBNOKRUSZYWOWĄ ZAPRAWĘ TYNKARSKĄ ATLAS, ATLAS KB-15. W BEZSPOINOWYCH SYSTEMACH OCIEPLEŃ jest to warstwa wykończeniowa, którą należy wykonać z cienkowarstwowej MASY TYNKARSKIEJ bądź ZAPRAWY TYNKARSKIEJ. Do wykonania warstwy tynkarskiej na systemie ociepleń polecamy: - mineralne zaprawy tynkarskie ATLAS CERMIT SN (baranek), ATLAS CERMIT DR (kornik), ATLAS CERMIT SN-MAL (baranek), ATLAS CERMIT PS (faktura piaskowca) - akrylowe masy tynkarskie ATLAS CERMIT N (baranek) ATLAS CERMIT R (kornik) - silikonowe masy tynkarskie ATLAS SILKON N i R (baranek i kornik) - silikatowe masy tynkarskie ATLAS SILKAT N i R (baranek i kornik). Kolorystyka wypraw tynkarskich przedstawiona jest w NOWEJ PALECIE BARW ATLAS.

Wyrób budowlany


- każdy wyrób wyprodukowany w celu wbudowania go na stałe w obiekty budowlane. Wbudowanie na stałe oznacza, że zdemontowanie wyrobu obniża walory użytkowe obiektu i wiąże się z wykonaniem robót budowlanych. Pojęcie "wyrób budowlany" obejmuje zarówno wyroby stosowane pojedyńczo, jak i zestawy wyrobów. Zestaw wyrobów musi składać się co najmniej z dwóch elementów. Musi również posiadać odpowiednie dla całości wymagania użytkowe, a do obrotu musi być wprowadzany, i później stosowany, w komplecie.

Względny współczynnik oporu dyfuzyjnego "µ"


– określa się go jako opór (szczelność) jakiegoś materiału budowlanego dla gazu, w odniesieniu do idealnego “powietrza budowlanego”, któremu odpowiada wartość m=1. Wszystkie materiały budowlane mają m>1. Na przykład, jeśli dla danego materiału m=100, oznacza to, że jest on sto razy mniej przepuszczalny dla danego gazu niż tej samej grubości nieruchoma warstwa powietrza, w tej samej temperaturze. W przypadku farb ważniejszym współczynnikiem jest RÓWNOWAGOWY WSPÓŁCZYNNIK DYFUZJI, czyli Sd.