A B C D E F G H I K L M N O P R S T U W Z
- Wyroby
SAM 55
SAM 100
SAM 150
SAM 200
SAMOROZLEWNA ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS
SILKAT ASX
SILKAT N
SILKAT R
SILKON ANX
SILKON N
SILKON R
SILMUR M-10
SILMUR M-15
SILSTOP
SILTON S
STOP 2000
STOPTER K-10
STOPTER K-20
SZOP
SZOP 2000

Samopoziomujący podkład


– materiał do wykonywania PODKŁADÓW PODŁOGOWYCH, którego główną zaletą jest rzadka konsystencja pozwalająca na łatwe rozpływanie się masy po powierzchni. Wyznacznikiem samopoziomowania się materiału jest próba rozlewności, polegająca na wylaniu 1 litra masy na równe i niechłonne podłoże, np. folię. Po rozlaniu masa powinna samoczynnie utworzyć placek o średnicy około 45 cm. Stosowanie mas samopoziomujących pozwala przyspieszyć wykonywanie podkładów podłogowych. Technologia ta zdecydowanie ułatwia uzyskanie gładkiej i poziomej płaszczyzny, co nabiera znaczenia zwłaszcza przy wykonywaniu wylewek na dużych powierzchniach. Podkłady samopoziomujące ATLAS są oparte na spoiwie cementowym, np. ATLAS TERPLAN N i ATLAS TERPLAN R lub anhydrytowym, np. ATLAS SAM 100, ATLAS SAM 150 i ATLAS SAM 200. Podkłady samopoziomujące stanowią bardzo dobre podłoże pod płytki, wykładziny, parkiety i panele.

Sieciowanie


– proces tworzenia się wiązań chemicznych, w wyniku którego powstaje trójwymiarowa sieć molekularna. Sieciowanie jest etapem PROCESU WIĄZANIA wyrobów opartych na dyspersjach żywic, np. impregantu ATLAS UNI-GRUNT.

Sd – równowagowy współczynnik dyfuzji


– łączy on WSPÓŁCZYNNIK OPORU DYFUZYJNEGO GAZÓW – “µ” z grubością materiału – “d”; Sd=µ·d. Można go interpretować jako grubość nieruchomej warstwy powietrza, która stawia identyczny opór dyfuzyjny jak badana warstwa. Należy pamiętać, że współczynnik ten jest addytywny, to znaczy, że im więcej warstw farby nawet o dobrej paroprzepuszczalności, tym wyższy jest opór dyfuzyjny powłoki. Optymalny parametr Sd dla farby zastosowanej na danym podłożu powinien być mniejszy lub równy temu samemu parametrowi podłoża. Wyższa wartość powoduje uszczelnienie powierzchni materiału i utrudnia wymianę pary wodnej z otoczeniem.

Silikaty


– wyroby wapienno-piaskowe, których produkcja polega na odpowiednim wymieszaniu wapna, piasku i wody, uformowaniu i sprasowaniu wyrobów, a następnie poddaniu ich procesowi autoklawizacji w warunkach podwyższonego ciśnienia w środowisku nasyconej pary wodnej. Duża wytrzymałość charakterystyczna na ściskanie murów wykonanych z elementów silikatowych, pozwala na wznoszenie wielokondygnacyjnych budynków (nawet do 16 kondygnacji). Silikaty są niepalne, wysoko paroprzepuszczalne, zapewniają doskonałą izolacyjność akustyczną, a ze względu na silny odczyn zasadowy są odporne na korozję biologiczną.

Silikon


– polimer, którego cząsteczki w łańcuchu głównym zawierają na przemian atomy krzemu i tlenu, a grupy boczne zawierają węgiel.

SOP


– stosunek pigmentów i napełniaczy do całkowitej objętości powłoki farby. Parametr określa właściwości powłoki farby: połysk i paroprzepuszczalność. Przy pewnej, charakterystycznej dla danej farby wartości SOP (KSOP - krytyczne stężenie objętościowe pigmentów) następuje wyraźna zmiana tychże własności: połysk maleje a przepuszczalność pary wodnej rośnie. Przykładowo: wartość SOP = 60 oznacza, iż 60% objętości powłoki malarskiej tworzą pigmenty i wypełniacze, zaś pozostałe 40% stanowią żywice syntetyczne.

Sorpcja wilgoci


– zjawisko (obok PODCIĄGANIA KAPILARNEGO i DYFUZJI PARY WODNEJ) mające znaczący wpływ na stan wilgotnościowy nasiąkliwego materiału. Jest to zdolność do pochłaniania przez materiały porowate pary wodnej z powietrza. Może występować w postaci dwóch różnych procesów: adsorpcji, czyli wiązania cząsteczek pary wodnej na powierzchni porów materiału, lub absorpcji – przenikaniu pary wodnej do wnętrza zwartej struktury przegrody.

Spływ kleju


– obsuwanie się płytki ułożonej na profilowanej warstwie kleju z powierzchni pionowej lub pochyłej. Przyczyną może być zbyt mała lepkość kleju bądź zbyt gruba warstwa nałożonej zaprawy.

spoinowanie płytek


- (fugowanie) czynność polegająca na wypełnianiu przestrzeni pomiędzy płytkami ceramicznymi. Spoinowanie spełnia wiele funkcji. Po pierwsze stanowi estetyczne wykończenie okładziny ceramicznej. Po drugie, w pewnym stopniu, zależnym od parametrów materiału użytego do wypełnienia, zabezpiecza podkład i warstwę kleju przed zbytnim wchłanianiem wody. Po trzecie spoina stanowi przerwę dylatacyjną pomiędzy płytkami, umożliwiającą okładzinie swobodę odkształceń.
wąskich spoin: od 2 do 6 mm - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - WĄSKA
szerokich spoin od 4 do 16 mm - ZAPRAWA DO FUGOWANIA ATLAS - SZEROKA

spoinownie płyt gipsowo-kartonowych


- GIPSAR MAX
GIPSAR UNIPLAST
- czynność polegająca na wypełnieniu masą gipsową przestrzeni pomiędzy płyami g-k. Spoinowanie ma celu stworzenie równej płaszczyzny, np. pod malowanie lub tapetowanie.

Spoiwo malarskie


– inaczej substancja powłokotwórcza, mająca zdolność tworzenia powłok na malowanej powierzchni. W przypadku farb akrylowych ATLAS ARKOL E spoiwem jest dyspersja akrylowa, w przypadku farb silikatowych ATLAS ARKOL S – potasowe szkło wodne, w przypadku farb silikonowych ATLAS ARKOL N – dyspersja krzemoorganiczna.

Spoiwa mineralne (nieorganiczne)


– zaliczane są do nich CEMENT, WAPNO oraz POTASOWE SZKŁO WODNE. W procesie wiązania zachodzą reakcje chemiczne, które w przypadku zarówno bardzo niskiej jak i wysokiej temperatury mogą ulec zaburzeniom. Z tego powodu należy właściwie zabezpieczać elewację nie tylko w czasie wykonywania prac, ale również wiązania tynku (występowania wykwitów). Spoiwa mineralne są obojętne elektrostatycznie, co powoduje zdecydowanie wolniejszy przyrost zanieczyszczeń na elewacji. Wyprawy mineralne i silikatowe zabezpieczone są w ten sposób przed rozwojem alg oraz grzybów na elewacji. Na spoiwie cementowym oparte są tynki mineralne ATLAS CERMIT SN, ATLAS CERMIT DR, ATLAS CERMIT SN-MAL i ATLAS CERMIT PS. Tynki mineralne charakteryzują się mniejszą odpornością na uszkodzenia mechaniczne oraz wyższą wodochłonnością. Potasowe szkło wodne jest spoiwem w tynkach silikatowych ATLAS SILKAT.

Spoiwa organiczne


– zaliczane są do nich dyspersje żywic tworzyw sztucznych, zwłaszcza winylowe i akrylowe. Spoiwa te wiążą fizycznie przez odparowanie wody. Dzięki elastyczności zwiększają odporność tynków na obciążenia mechaniczne i ograniczają pojawianie się rys. Umożliwiają stosowanie pigmentów organicznych i uzyskiwanie nieograniczonej liczby kolorów. Tynki na takim spoiwie mają zdolność gromadzenia ładunków elektrostatycznych, co powoduje przyciąganie brudu. Tynki na spoiwie organicznym mają ograniczoną paroprzepuszczalność, podwyższoną palność i mniejszą odporność na zabrudzenia organiczne (algi i grzyby). Tynkami na spoiwie organicznym są ATLAS CERMIT N, ATLAS CERMIT R, AKRYLOWY TYNK DEKORACYJNY ATLAS - DO BARWIENIA W MASIE, ATLAS DEKO M, ATLAS SILKON N, ATLAS SILKON R. W przypadku tynków silikonowych ATLAS SILKON żywica silikonowa nie pełni roli lepiszcza, lecz zwiększa dyfuzyjność powłoki, ogranicza wodochłonność i dzięki swojej mikrostrukturze utrudnia osiadanie zanieczyszczeń.

Styropian - polistyren ekspandowany


- materiał składający się z kuleczek, z których każda zawiera dziesiątki tysięcy komórek wypełnionych powietrzem. Powietrze w każdej z tych komórek nie ma możliwości przemieszczania się, dzięki czemu staje się ono bardzo dobrym izolatorem. Powietrze stanowi nie mniej niż 98% objętości materiału. Innymi słowy - na całą płytę izolacyjną styropianu przypada tylko 2% surowca. Głównym etapem produkcji jest ekspandowanie, czyli rozszerzanie. Polega ono na napełnianiu pentanem (czystym węglowodorem) kuleczek polistyrenu podczas spieniania. Pentan, stanowiący czynnik spieniający, podczas podgrzewania parą przechodzi w stan lotny i rozpręża się. Pod ciśnieniem kulki również rozszerzają się i powstają znane nam kuleczki styropianu, które zwiększyły swoje rozmiary co najmniej 50-krotnie. Komórki w każdej kulce są napełnione powietrzem i są następnie sklejane za pomocą pary. Tak powstaje znany, jednorodny produkt izolacyjny nazywany stropianem. Zalety styropianu to: wysoka izolacyjność, mała gęstość, czyli mały ciężar, znikoma nasiąkliwość wodą, nieszkodliwość dla zdrowia, odporność na starzenie się, pleśnie i grzyby, łatwość obróbki, ekologiczność. Współczynnik przewodności ciepła dla styropianu waha się w granicach od 0,033 do 0,045 W/mK Płyty styropianowe stanowią materiał izolacyjny w bezspoinowych systemach ociepleń, np. ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER. Styropian znajduje również zastosowanie w produkcji elementów dekoracyjnych, np. kasetonów sufitowych, gzymsów. Do ich przyklejania stosuje się klej ATLAS STOP 2000. Płyty styropianowe mogą stanowić również izolację akustyczną.

Styropian frezowany


– są to płyty styropianowe o gęstości pozornej nie mniejszej niż 15 i 20 kg/m3, łączone na pióro i wpust lub na zakładkę, pozwalające do minimum ograniczyć powstawanie mostków cieplnych.

Sucha zabudowa wnętrz


– technologia wykańczania pomieszczeń przy pomocy płyt gipsowo – kartonowych. Główne zalecenia przy pracy z płytami g-k to: - zwracać szczególną uwagę na prawidłowe składowanie płyt w miejscach występowania podwyższonej wilgotności, - zapewnić temperaturę około 15°C oraz sprawną wentylację w pomieszczeniach, w których będą montowane płyty g-k. - ogrzewać pomieszczenie co najmniej 24 godziny przed rozpoczęciem prac, - przez 24 godziny sezonować zmarznięte płyty g-k, wniesione do ogrzewanego pomieszczenia, - spoinować płyty po upływie 48 godzin od momentu ich zamontowania na ruszcie, - w warunkach niskich temperatur niespoinować płyt, jeśli nie przewiduje się włączenia ogrzewania po zakończeniu robót. Do przyklejania płyt gipsowo-kartonowych do powierzchni ścian należy stosować klej gipsowy, np. GIPSAR MOCAR T. Do spoinowania płyt gipsowo-kartonowych należy stosować masy szpachlowe GIPSAR MAX bądź GIPSAR UNIPLAST.

szpachlowanie


- czynność mająca na celu wygładzenie powierzchni. Polega ona na nałożeniu na podłoże cienkiej, kilkumilimetrowej warstwy masy szpachlowej, tworzącej warstwę ochronną, dekoracyjną lub niwelującą nierówności.
wewnętrzne - GIPSAR PERFEKT GIPSAR UNIPLAST GIPSAR UNI GIPSAR MAX ATLAS REKORD ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ZAPRAWA WYRÓWNUJĄCA ATLAS
zewnętrzne - ATLAS REKORD ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ZAPRAWA WYRÓWNUJĄCA ATLAS

Średniowarstwowa zaprawa klejąca


– zaprawa, której grubość warstwy po dociśnięciu płytki może być większa niż w przypadku cienkowarstwowych zapraw klejących . Średniowarstwową zaprawą klejącą jest ATLAS CAL N - grubość warstwy sklejenia może wynosić od 4 do 20 mm.

Ściana dwuwarstwowa


- ściana składająca się z dwóch warstw: nośnej o grubości 19-30 cm, wykonanej najczęściej z ceramiki, betonu komórkowego, keramzytobetonu itd., oraz z ocieplenia, które można wykonać stosując BEZSPOINOWE SYSTEMY OCIEPLEŃ, np. ATLAS STOPTER, ATLAS HOTER lub ATLAS ROKER

Ściana jednowarstwowa


– (inaczej: jednomateriałowa, jednorodna, monolityczna) ściana wykonana tylko z jednego materiału. WSPÓŁCZYNNIK PRZENIKANIA CIEPŁA Uk ściany jednowarstwowej budynku jednorodzinnego nie może być większy niż 0,50 W/m2K. Grubość ściany jednowarstwowej powinna wynosić od 30 do 50 cm. Ściany jednowarstwowe najczęściej wykonuje się z BETONU KOMÓRKOWEGO, CERAMIKI PORYZOWANEJ i KERAMZYTOBETONU. Zalety ścian jednowarstwowych w porównaniu z innymi rodzajami przegród: niższe koszty wykonania i krótszy czas, łatwość wznoszenia, oszczędność zaprawy ze względu na brak spoin pionowych.

Ściana osłonowa


– przegroda zewnętrzna niepełniąca funkcji konstrukcyjnych – przenosi wyłącznie swój ciężar. Głównym jej zadaniem jest izolacja pomieszczenia od otoczenia i wpływu czynników atmosferycznych. Ściany osłonowe mogą być murowane i szkieletowe.

Ściana trójwarstwowa


– ściana składająca się z trzech warstw. Pierwsza z nich to warstwa nośna o grubości 19-30 cm, wykonana najczęściej z ceramiki, betonu komórkowego, keramzytobetonu itd., Drugą warstwę stanowi ocieplenie o grubości 8-15 cm z wełny mineralnej, styropianu lub polistyrenu ekstrudowanego. Trzecią jest warstwa elewacyjna o grubości 8-12 cm, murowana zazwyczaj z tego samego materiału co warstwa nośna lub z innych materiałów odpornych na uszkodzenia mechaniczne i odpornych na warunki atmosferyczne.