A B C D E F G H I K L M N O P R S T U W Z
- Wyroby
POSTAR 100
PLUS
POSADZKA CEMENTOWA ATLAS

Panele korkowe


– panele, w których warstwa dekoracyjna wykonana jest z aglomeratu korkowego. Zabezpieczone są trzema warstwami lakieru poliuretanowego bądź powłoką winylową. Zalety paneli korkowych to: naturalny charakter, odporność na duże naciski, zachowanie stabilności wymiarowej, trwałość. Ponadto jest to materiał “cichy i ciepły”

Panele drewniane (panel warstwowy)


- wykonane są najczęściej z trzech warstw. Wierzchnia warstwa (dekoracyjno-ochronna) wykonana jest z oszlifowanego polakierowanego drewna. Środkowa warstwa (nośna) wykonana jest z drewna, płyty wiórowej lub ze sklejki, natomiast warstwa dolna (spodnia) odpowiada za stabilność kształtu paneli i wykonana jest najczęściej ze sklejki. Panele takie można stosować na ogrzewaniu podłogowym. Przewody lub maty grzejne powinny być zalane w wylewce o grubości co najmniej 4 cm, wykonanej np. z POSADZKA CEMENTOWA ATLAS bądź z podkładu ATLAS SAM 200. Temperatura przewodów grzejnych nie powinna przekraczać 50°C, a temperatura podłogi 28°C. Również w przypadku nierówności podłoża większych niż 2 mm należy zastosować odpowiednie podkłady wyrównujące, np. ATLAS TERPLAN N, ATLAS TERPLAN R, ATLAS SAM 100.

Panele laminowane drewnopochodne


– składa się z 4 podstawowych warstw: warstwa górna – przezroczysta warstwa ochronna zabezpieczająca wzór przed zniszczeniem, warstwa dekoracyjna – powłoka z zadrukowanego laminatu pokrytego żywicą, warstwa nośna - sprasowana płyta wiórowa, płyty pilśniowe MDF, płyty HDF z włókien drzewnych łączonych klejem, warstwa dolna przeciwprężna – laminat lub preparowany, wzmacniany papier przeciwprężny. Podstawowe właściwości techniczne i użytkowe laminowanych elementów posadzkowych zawiera norma PN-EN-13329:2004. Jedną z najważniejszych cech, którą należy brać pod uwagę przy wyborze paneli jest ODPORNOŚĆ NA ŚCIERANIE.

Panele warstwowe (deski warstwowe)


– wyroby wykonane jako elementy warstwowe z drewna (PANELE DREWNIANE) i materiałów drewnopochodnych (PANELE DREWNOPOCHODNE LAMINOWANE) . Konstrukcja warstwowa pozwala uniknąć wielu problemów charakterystycznych dla litych podłóg drewnianych związanych z pęcznieniem i kurczeniem się drewna pod wpływem zmieniających się warunków otoczenia.

Paroprzepuszczalność


– zdolność przegrody budowlanej do odparowania nadmiaru wody przenikającej do niej z wnętrz pomieszczeń użytkowych lub z innych źródeł. Zmniejsza ryzyko zawilgocenia wskutek kondensacji pary wodnej wewnątrz murów, a jeżeli do zawilgocenia dojdzie, pozwala na szybkie osuszenie. Parametr ten można zdefiniować jako WSPÓŁCZYNNIK OPORU DYFUZYJNEGO gazu [m].

Paroizolacja


- zabezpiecza, np. warstwę wełny mineralnej przed zawilgoceniem spowodowanym przez przenikającą przez przegrodę parę wodną. Paroizolację wykonuje się z przezroczystych folii polietylenowych, folii metalizowanych, folii zbrojonych włóknem szklanym bądź siatką polietylenową lub folii połączonych z włókniną polipropylenową. Folie metalizowane mają zdolność odbijania promieniowania cieplnego.

Perlit


- materiał termoizolacyjny pochodzenia wulkanicznego. Po wydobyciu zostaje zmielony i na krótko wprowadzony do pieca (temperatura ok. 1000°C). Ciśnienie pary wodnej powoduje rozkruszenie materiału. Podczas trwającego jednoczesnie procesu spiekania wytwarzane są puste w środku, szkliste banieczki (ekspandacja). Objętość ziaren zwiększa się od 5 do 20 razy, a na skutek działania naprężeń powstających podczas szybkiego stygnięcia szkliwa, mają one kształt kulisty.

pH


- to wykładnik jonów wodorowych, czyli wielkość charakteryzująca odczyn roztworu. Dla roztworów kwaśnych pH jest mniejsze niż 7, dla roztworów zasadowych pH jest większe niż 7, dla obojętnych równe 7. pH mierzy się za pomocą odpowiednich wskaźników lub pehametru.

Pianka krylaminowa


- materiał termoizolacyjny, który w konsystencji bitej śmietany jest wtłaczany w pustkę muru przez uprzednio wywiercone otwory. Po około 15 minutach pianka zastyga i tworzy jednolitą plytę izolacyjną. Pianka krylaminowa zaliczana jest do grupy spienionych tworzyw mocznikowych.

pielęgnowanie betonu


- to czynności mające na celu zapewnienie nowo ułożonej nawierzchni betonowej prawidłowych warunków cieplno-wigotnościowych w trakcie pierwszego etapu dojrzewania. Pielęgnacja sprowadza się głównie do ochrony świeżego betonu przed zbyt wysoką lub zbyt niską temperaturą oraz przed zbyt szybkim odparowaniem wody zarobowej (np. poprzez polewanie betonu wodą). Pielęgnację powinno rozpocząć się zaraz po uformowaniu betonu i prowadzić ją jak najdłużej (co najmniej tydzień). Pielęgnacja zapobiega obniżaniu się wytrzymałości betonu i powstawaniu powierzchniowych rys skurczowych. Do pielęgnacji stosuje się m.in. powłoki hydrofoobowe lub inne powłokowe preparaty ochronne, zawierające np. emulsje parafinowe.

Pigment


– substancja kryjąca stosowana w postaci zawiesiny, która pozostaje w powłoce malarskiej po wyparowaniu lotnych ROZPUSZCZALNIKÓW.

Pigmenty organiczne


– umożliwiają praktycznie uzyskanie każdego koloru, ale często nie są odporne na promieniowanie słoneczne.

Pigmenty nieorganiczne


– uzyskiwane są z tlenków metali. Ich liczba jest ograniczona, dlatego też w wyrobach mineralnopochodnych niektóre kolory są niemożliwie do uzyskania.

Plastyczność


– zdolność do zachowania kształtu pod działaniem określonych sił i wykazywania płynięcia po przekroczeniu naprężenia uplastyczniającego. Plastycznością określamy parametr roboczy pozwalający na łatwe obrabianie nakładanego na podłoże materiału. Plastyczność jest cechą praktycznie wszystkich nowoczesnych materiałów chemii budowlanej. Przykładem materiału wyjątkowo plastycznego jest gipsowa masa szpachlowa GIPSAR PERFEKT.

Plastyfikator


– domieszka stosowana w celu polepszenia urabialności mieszanki bez konieczności dodawania większej ilości wody. Po dodaniu plastyfikatora beton staje się jednorodny, szczelny i przez to bardziej mrozoodporny oraz odporny na czynniki agresywne, a także łatwo formowalny. Plastyfikatory zwiększają trwałość i wytrzymałość betonu oraz, dzięki zmniejszeniu ilości wody dodawanej do mieszanki, ograniczają powstawanie rys skurczowych. Plastyfikatorem jest EMULSJA BUDOWLANA ATLAS.

Płytki ceramiczne ciągnione (grupa A)


– wytwarzane są z mas plastycznych o dużym stopniu spieczenia, co powoduje, że ich nasiąkliwość wodna nie przekracza 6%. Charakteryzują się mrozo-, kwaso- i ługoodpornością, dzięki czemu dobrze się sprawdzają nawet w bardzo trudnych warunkach użytkowania (duże obciążenia mechaniczne, działanie agresywnych środków chemicznych i substancji plamiących, niska temperatura).

Płytki ceramiczne prasowane (grupa B)


– wytwarzane są z granulatu masy ceramicznej, w procesie formowania na prasach o dużym nacisku. Charakterystyka techniczna tych płytek zawarta jest w Załącznikach Normatywnych do normy PN-ISO 13006. Na okładziny ścienne obecnie stosuje się głównie płytki grupy BIII oraz BIIa i BIIb, pokryte szkliwem błyszczącym lub matowym. Płytki podłogowe oznaczone symbolami BIa, BIb i BIIa są odpowiednio twarde, odporne na zadrapania i zarysowania, wytrzymałe na obciążenia mechaniczne i zużycie podczas chodzenia i przesuwania twardych przedmiotów.

Płyty typu "S"


– specjalne płyty z WEŁNY MINERALNEJ przenoszące obciążenia równomiernie rozłożone i skupione, o bardzo małej ściśliwości i znacznej odporności na rozrywanie siłą prostopadłą do powierzchni, mało nasiąkliwe i przystosowane do bezpośredniego kontaktu ze środowiskiem wilgotnym.

Podkład podłogowy


– warstwa, na której bezpośrednio układa się POSADZKĘ. Podkład podłogowy może stanowić płytę samonośną (np. gdy jest ułożony na izolacji akustycznej lub przeciwwilgociowej) lub być związany trwale z podłożem. Podkłady podłogowe wykonuje się z reguły z zapraw cementowych lub opartych na spoiwie anhydrytowym. W zależności od układu konstrukcyjnego podkłądy podłogowe można podzielić na ZWIĄZANE Z PODŁOŻEM, NA WARSTWIE ODDZIELAJĄCEJ, PŁYWAJĄCE lub W SYSTEMACH OGRZEWANIA PODŁOGOWEGO.

Podłoga


– jedno- lub wielowarstwowy element wykończenia wnętrza składający się m.in. z POSADZKI, PODKŁADU PODŁOGOWEGO i warstw izolacyjnych. Podstawową funkcją podłogi jest przenoszenie obciążeń użytkowych. Parametry materiałów użytych do wykonania poszczególnych warstw powinny sprostać charakterowi obciążenia, jego natężeniu, wielkości czy częstotliwości.

Podłoże


- element budowlany, na który nakładamy kolejną warstwę. Zadaniem podłoża jest przenoszenie obciążeń własnych i eksploatacyjnych na grunt lub elementy konstrukcyjne budynku w taki sposób, aby nakładana warstwa nie ulegała nadmiernym naprężeniom i deformacjom. Ponadto, sposób przygotowania podłoża powinien być dobrany odpowiednio do charakteru materiału stosowanego na nim i powinien zapewnić temu materiałowi odpowiednią przyczepność. Podłoże powinno być zatem odpowiednio nośne, czyli stabilne, mocne i oczyszczone z warstw mogących osłabić przyczepność, czyli kurzu, pyłu, powłok starych farb lub tynków, olejów, tłuszczów, wosku itp. Dla przykładu pełna ocena podłoża pod posadzki i podkłady podłogowe powinna zawierać sprawdzenie: powierzchniowej twardości, wytrzymałości na odrywanie i na ściskanie, wilgotności, stopnia zabrudzenia. Ocenie powina być poddana również równość podłoża, prawidłowość ukształtowania spadków i występowanie ubytków i rys.

Polimery


- są to związki chemiczne o budowie łańcuchowej, których cząsteczki zbudowane są z połączonych ze sobą, powtarzających się elementów. Polimery powstają w reakcjach łączenia się ze sobą pojedyńczych cząsteczek związków prostych, zwanych monomerami. Reakcje te dzielą się na dwie podstawowe grupy: reakcje polimeryzacji i polikondensacji. Reakcja polimeryzacji to proces łączenia się cząsteczek monomeru w łańcuch, któremu nie towarzyszy powstawanie żadnych produktów ubocznych. W reakcji polikondensacji powstają produkty uboczne, najczęściej woda. W reakcjach polimeryzacji powstają: polietylen, polipropylen, PVC, polistyren, teflon itd. Polimery wykorzystuje się do produkcji m.in. klejów i farb.

Polistyren ekspandowany


- STYROPIAN

Polistyren ekstrudowany


– często, aczkolwiek błędnie nazywany styropianem ekstrudownym. Powstaje on w ciągłym procesie ekstrudowania granulatu z polistyrenu. Gazem spieniającym jest CO2. Masa po ostygnięciu stanowi homogeniczny blok o strukturze zamkniętych komórek. Bloki te przycinane są następnie na wymiar płyt. Główne zalety polistyrenu ekstrudowanego to bardzo dobra izolacyjność cieplna (struktura zamkniętych komórek powietrznych), duża wytrzymałość na ściskanie w kierunku prostopadłym do płaszczyzny płyty, bardzo mała nasiąkliwość, niepodatność na korozję biologiczną, odporność na cykle mrozowe, niewielki ciężar i łatwość montażu. Płyty z polistyrenu ekstrudowanego stosuje się zwłaszcza do izolacji przyziemi i piwnic (BEZSPOINOWE SYSTEMY OCIEPLEŃ ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER ), dróg komunikacyjnych, podłóg przemysłowych czy w technologii dachów odwróconych.

Poliuretanowa masa


materiał termoizolacyjny, który powstaje z żywicy poliestrowej mieszanej z substancjami spieniającymi, regulującymi wielkość i jednorodność porów, zwiększającymi wytrzymałość i elastyczność. Masy poliuretanowe stosowane są najczęściej jako pianki twarde (płyty termoizolacyjne, otuliny na rury, mieszaniny do natryskiwania) lub miękkie (uszczelki).

Porowatość


– wielkość określająca stosunek objętości porów materiału do jego całkowitej objętości.

Posadzka


- wierzchnia warstwa PODŁOGI stanowiąca jej zewnętrzne wykończenie.

Promieniowanie ciepła


- jedna z form przenoszenia ciepła, polegająca na przenoszeniu energii przez kwanty promieniowania elektromagnetycznego. Kwanty mogą być wypromieniowywane do otoczenia (emisja) lub pochłaniane z otoczenia (absorpcja). Promieniowanie ciepła nie wymaga ośrodka materiałnego - może odbywać się m.in przez powietrze.

Przewodzenie ciepła


- jedna z form przenoszenia ciepła, polegająca na przekazywaniu energii cieplnej w ciałach stałych przez rozchodzenie się drgań sprężystych atomów w siatce krystalicznej.

Przyczepność


– maksymalna siła przypadająca na jednostkę powierzchni, mierzona podczas ścinania lub rozciągania. Jest to również stan, w którym dwie powierzchnie są utrzymywane razem przez wiązania międzyfazowe.

przygotowanie podłoża


- czynność mająca na celu poprawienie nośności powierzchni, na którą będzie nakładana kolejna warstwa. Podłoża powinny byc nośne, czyli mocne, stabilne i odpowiednio oczyszczone. Przygotowanie podłoża można podzielić na kilka etapów: OCZYSZCZENIE z elementów mogących wpływać na osłabienie przyczepności, WZMOCNIENIE, WYRÓWNANIE i GRUNTOWANIE.

przyklejanie ozdobnych elementów styropianowych


- ATLAS BIS

przyklejanie płyt izolacji termicznej


- ATLAS STOPTER K-20
ATLAS STOPTER K-10
ATLAS ROKER W-20
ATLAS HOTER U
ATLAS HOTER S
- czynność wchodząca w skład techlnologii wykonywania BEZSPIONOWYCH SYSTEMÓW OCIEPLEŃ, W systemach ATLAS STOPTER i ATLAS HOTER stanowi podstawowy sposób mocowania termoizolacji, w systemie ATLAS ROKER należy również wykonać KOŁKOWANIE.

przyklejanie płytek


- czynność mająca na celu zamocowanie płytek ceramicznych i kamiennych do powierzchni ścian lub podłóg, za pomocą cementowych zapraw klejących, klejów dyspersyjnych lub klejów na bazie żywic reaktywnych. Do przyklejania płytek należy zastosować metodę polecaną przez producenta kleju i odpowiednią dla sposobu użytkowania okładziny, np. METODĘ CIENKOWARSTWOWĄ lub jej odmianę METODĘ KOMBINOWANĄ.
ceramicznych - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ATLAS MIG ATLAS MIG
kamiennych - ATLAS KARO ATLAS BIS
gresowych - ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS MIG ATLAS PLUS
mozaiki ceramicznej - ATLAS BIS
na ścianach - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS MIG ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS
na podłogach - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS INTER ATLAS PLUS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS MIG
na balkonie - ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS ATLAS PLUS ATLAS KARO ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N
na tarasie - ATLAS PLUS ZAPRAWA KLEJĄCA DO PŁYTEK GRESOWYCH ATLAS ATLAS CAL N ATLAS KARO
na asfalcie - ATLAS PLUS
na podłożach drewnopochodnych - ATLAS BIS ATLAS BIS
na starej glazurze - ATLAS BIS ATLAS PLUS
na podłożach odkształcalnych - ATLAS PLUS ATLAS BIS ATLAS KARO

przyklejanie tapet


ciężkich, strukturalnych - ATLAS ALPAN PLUS
jedwabnych - ATLAS ALPAN SPECJALNY
papierowych - ATLAS ALPAN ATLAS ALPAN SPECJALNY
raufazy - ATLAS ALPAN SPECJALNY
tekstylnych - ATLAS ALPAN SPECJALNY ATLAS ALPAN PLUS
winylowych - ATLAS ALPAN SPECJALNY
z włókna szklanego - ATLAS ALPAN PLUS

PVC (polichlorek winylu)


– różne gatunki tworzyw termoplastycznych, otrzymywanych przez polimeryzację chlorku winylu. Wykorzystywany jest do produkcji m.in. FLIZÓWEK ATLAS.