A B C D E F G H I K L M N O P R S T U W Z
- Wyroby
KARO
KB-15
KB-TYNK

Kapilarne podciąganie wody


– proces wykorzystujący podniesienie poziomu cieczy w kapilarach. Zachodzi on dzięki dobremu zwilżaniu ścianek kapilar i tworzeniu się tzw. menisku wklęsłego. Pozwala on na przesiąkanie nawet kilku kilogramów wody przez powierzchnię 1m2 w ciągu jednej doby. Należy zaznaczyć, że tego rodzaju proces może następować tylko w materiałach porowatych o średnicach porów powyżej 10-7m (woda w stanie ciekłym nie jest w stanie penetrować porów o mniejszej średnicy) i poniżej 10-4m (większe pory są tzw. porami powietrznymi zbyt dużymi dla procesu transportu kapilarnego). Ze zjawiskiem tym mamy do czynienia przy przenikaniu wody gruntowej do niedostatecznie izolowanych poziomo ścian, przy zawilgoceniach wynikających z opadów atmosferycznych, a także powstających w wyniku kondensacji pary wodnej w procesie DYFUZJI.

Karbonatyzacja


- proces prowadzący do niszczenia konstrukcji żelbetonowych (tzw. degradacja chemiczna). Pozbawia on beton właściwości ochronnych wobec stali. Głównym czynnikiem rozpoczynającym karbonatyzację jest dwutlenek węgla zawarty w powietrzu i w wodzie deszczowej. Karbonatyzuje on wapno zawarte w betonie (najczęściej w postaci stwardniałego wodorotlenku wapnia) i podczas uwalniania go z masy cementowej, tworzy nierozpuszczalne kryształy węglanu wapnia. Ze wzglęu na wiązanie wodorotlenku wapnia przez dwutlenek węgla zasadowoaść betonu maleje i pH spada nawet do wartości 8,3 a więc znacznie poniżej wartości krytycznej wynoszącej 11,8 nie stanowiącej już ochrony dla zbrojenia. Reakcja ta rozpoczyna proces utlenainia zbrojenia. Na wierzchniej warstwie stali tworzy się tlenek żelaza, który zwiększając objętość zaczyna odpychać warstwę betonu od zbrojenia. W efekcie tego procesu najpierw tworzą się drobne pęknięcia, a następnie otulina zbrojenia zaczyna odpadać, odsłaniając pręty. Karbonatyzacja zwiększa szczelność betonu. Wytrącony węgaln wapniowy lokuje się w porach zmniejszając nawet dwukrotnie ich ilość. Zwiększa się gęstość pozorna i wytrzymałość betonu.

Keramzyt


- lekkie kruszywo budowlane otrzymywane przez wypalanie łatwo pęczniejących glin i iłów. Może być stosowany jako materiał termoizolacyjny stropów (w formie zasypki). Używa się go m.in. do produkcji KERAMZYTOBETONU, z którego można wykonywać pustaki ścienne, płyty dachowe i elementy stropowe.

Keramzytobeton


- produkowany jest z masy betonowej, w której kruszywem jest keramzyt czyli spiekana mieszanka gliny i łupków. Wyroby te są szare lub barwione na bordowo.

Klej


– substancja niemetaliczna umożliwiająca zespolenie materiałów przez połączenie ich powierzchni (ADHEZJA), przy czym połączenie ma odpowiednią wytrzymałość wewnętrzną (KOHEZJA).

Kleje - klasyfikacja


– norma PN-EN 12004:2004 określa trzy typy klejów do płytek ceramicznych: C – KLEJE CEMENTOWE, D – KLEJE DYSPERSYJNE, R – kleje na bazie żywic reaktywnych. W przypadku każdego typu kleju możliwe jest występowanie różnych klas odpowiadających różnym wymaganiom fakultatywnym podanym w wymienionej normie. Klasa kleju opisana jest następującymi oznaczeniami: "1" – kleje normalnie wiążące, "2" – kleje o podwyższonych parametrach, "F" – kleje szybkowiążące, "T" – kleje o zmniejszonym SPŁYWIE, "E" – kleje o wydłużonym CZASIE OTWARTYM. Każdy klej powinien na opakowaniu zawierać symbol określający typ, czyli rodzaj spoiwa (C, D, R), po którym umieszcza się oznaczenie klasy. Na przykład: ATLAS PLUS – C2TE, ZAPRAWA KLEJOWA ATLAS - C1TE.

Klej dyspersyjny


– mieszanina spoiw organicznych w postaci wodnej dyspersji polimerowej, dodatków organicznych oraz wypełniaczy mineralnych. Klej dyspersyjny produkowany jest w postaci gotowej do użycia. Klejem dyspersyjnym jest ATLAS BIS.

Klinkierowa cegła


- jest produktem całkowicie naturalnym, do jej produkcji używa się wysokiej jakości odmian odpowiednio sezonowanej gliny. Wszystkie powierzchnie cegły klinkierowej są spieczone. Są one szkliwione lub angobowane. Mogą być pełne lub drążone. Mają małą nasiąkliwość poniżej 6%, są więc bardzo odporne na złe warunki atmosferyczne. Nie zmieniają koloru pod wpływem światła i są niepalne. Wyrób końcowy poddawany jest ocenie według norm. Normy PN-B-12008:1996 oraz PN-B-12061:1996 definiują terminy, podają sposób klasyfikacji, wymagania oraz określają dokumentację związaną. Wybór normy jest sprawą producenta z tym, że norma PN-B-12061:1997 obejmuje swym zakresem cegły i kształtki, a norma PN-B-12008:1996 tylko wyroby o kształcie podstawowym. Do murowania z cegieł i kształtek klinkierowych, a także dospoinowania tychże należy używać specjalistycznych zapraw murarskich, np. ZAPRAWA MURARSKA ATLAS DO KLINKIERU - Z TRASEM.

Kohezja


(SPÓJNOŚĆ WEWNĘTRZNA) – stan, w którym cząstki pojedyńczej substancji są utrzymywane razem przez siły walencyjne.

Kohezyjne zniszczenie


– występuje wewnątrz warstwy, np. wewnątrz warstwy kleju podczas odrywania płytki od podłoża.

Kołkowanie


– dodatkowe mocowanie płyt termoizolacyjnych ze styropianu w bezspoinowych systemach ociepleń. W systemach opartych na wełnie mineralnej kołkowanie jest koniecznością. Liczbę i rozmieszczenie kołków powinien określać projekt techniczny ocieplenia z powołaniem się na obliczenia statyczne. W przypadku dodatkowego mocowania płyt styropianowych w systemie ATLAS STOPTER zaleca się stosowanie 4÷5 kołków plastikowych na 1m2. Do mocowania płyt z wełny mineralnej należy użyć 4÷6 kołków z trzpieniem metalowym na 1m. Długość łączników powinna być tak dobrana, żeby głębokość osadzenia w przypadku podłoży z betonu i cegły pełnej wynosiła co najmniej 5 cm, a w przypadku betonu komórkowego lub cegły dziurawki 8÷9 cm. Dopuszczalne jest mocowanie wełny mineralnej jedynie za pomocą zaprawy klejącej pod warunkiem, że będzie to wełna lamelowa, wysokość budynku nie przekracza 20 m, a wytrzymałość podłoża ściennego na rozrywanie wynosi co najmniej 0,08 MPa. Dla takiego przypadku musi być wydana oddzielna aprobata techniczna.

Kombinowana metoda przyklejania płytek


- zaprawę należy nanieść zarówno na płytkę, jak i na przygotowane podłoże gładką pacą stalową, a następnie równomiernie rozprowadzić i wyprofilować (możliwie w jednym kierunku), używając pacy ząbkowanej. Na warstwę kleju nanosimy płytki ceramiczne i, jednocześnie dociskając je i przesuwając, ustawiamy w ostatecznym położeniu. Metoda ta ma na celu uniemożliwienie pozostawienia wolnych przestrzeni w warstwie kleju pod płytką, co ma znaczenie zwłaszcza w przypadku okładzin wykonywanych na zewnątrz budynku, w basenach oraz okładzin silnie obciążonych.

Kondensacja wilgoci


– proces spowodowany zmieniającą się wraz z temperaturą pojemnością powietrza dla wilgoci. Przykładowo, obniżenie temperatury z 20 stopni do 10 powoduje około dwukrotne zmniejszenie bezwzględnej wilgotności powietrza, a przez to skondensowanie pary wodnej. Podobna sytuacja ma miejsce w kapilarach, gdzie ze względu na panujące tam nieco wyższe ciśnienie para wodna kondensuje w postać ciekłą.

Konwekcja ciepła


- jedna z form przenoszenia ciepła, polegająca na przenoszeniu energii cieplnej poprzez mieszanie się płynów (cieczy i gazów) w sposób wymuszony lub swobodny.

Korozja betonu


- niszczenie betonu w wyniku oddziaływania związków chemicznych. Jest kilka rodzajów korozji betonu. Korozja ługująca polega na rozpuszczaniu spoiwa i wynoszeniu wymywanych związków na powierzchnię betonu, gdzie przy odparowaniu wody pozostają one w postaci nalotów. Korozja węglanowa spowodowana jest dwutlenkiem węgla zawartym w wodzie i powietrzu. W wyniku jego działania powstaje rozpuszczalny węglan wapnia, który jest ługowany z betonu, osłabiając jego strukturę. Korozja siarczanowa powstaje w wyniku działania kwasu siarkowego i kwaśnych roztworów soli. Rozpoczyna się ona w momencie przekroczenia stężenia jonów siarczanowych powyżej 250mg/l. Powstający gips zwiększa swoją objetość (o ok. 130%) i powoduje naprężenia oraz spękania betonu. Korozja chlorkowa również prowadzi do mechanicznego uszkodzenia betonu. Następuje gdy chlorki dostana się do powierzchni zbrojenia i spowodują jego korozję.

Krystalizacyjna woda


– wiele soli ma silne własności higroskopijne i może wiązać chemicznie wodę docierającą do niej w postaci pary. Jest to jeden z podstawowych mechanizmów akumulacji wilgoci w podłożu.